بـــــــــــــــــه نام حق

سلام رفقا متنی که شروع به خواندنش کرده اید اندکی بلند است و خواهشمندم که تمام آن را بخوانید .

دلم می سوزد . دلم می سوزد برای آیندگانمان ، گذشتگانمان ؛ دلم می سوزد برای خودمان ...

دل ها شکسته می شوند گویی آن چه میشکند دل نیست ، بادامی است که گمان می شود شیرین است ولی پس از شکستن تنها تلخی آن به چشم می آید .

دوست ندارم تمام نوشته ام را با کنایه هایی آمیخته به تشبیه  مملوء کنم ،پس صلیص می  نویسم به عنوان یک انسان . رحم از بین رفته است رحم به طبیعت ، رحم به موجودات زنده از حیوانات گرفته تا هم نوعانمان و حال دگر  حتی رحم به قهرمانان...

جدیداً در فضای مجازی آرزوی مرگ برای همدیگر می کنیم ، آرزو برای فرد 100 ساله تا جوان 20 ساله ...

جدیداً در فضای مجازی برای یکدیگر آرزوی گرفتاری می کنیم ...

علتش چیست ؟؟؟

به نظرم کار اشتباهی کردند که به اینترنت و وابسته هایش لقب فضای مجازی را دادند . زیرا گویی بعضی ها گمان می کنند دنیای مجازی دنیایی کوچک است مجاز شده به دنیای حقیقی و نمی دانند که برخلاف این است .

مهمان امسال ماه عسل (هکر ) با سرافرازی گفت در دنیای حقیقی هیچ وقت از کسی چیزی را بر نداشته است ؛می خواهم در جوابش بگویم در دنیایی رو به پیشرفت دیگر اقلیت مردم پول نقد به همراه دارند ، اقلیت ها عکس های چاپی دارند ، اقلیت ها حرف های خصوصیشان را در قالب نامه  و عکس پست می کنند و تمام این اکثریت های بیان شده این موارد را به فضای مجازی انتقال داده اند پس باید بداند که پول و هر چیز دیگری در دنیای مجازی امروزه دیگر تفاوتی با دنیای حقیقی ندارد .

دیده می شود که افرادی صبح برنامهءشان را با اعلام مرگ کسی در فضای مجازی شروع می کنند که به قول خودشان شایعه درست کنند ...

به نظر شما این همان آرزوی مرگ نیست ؟

و آخرین پاراگراف نوشته ام  را با مخاطبانی که اینستا دارند تمام می کنم :

به گمانم نمی دانید که علت اصلی ساختن اینستاگرام توسط افراد مشهور چیست ؟ آنها برا ایجاد ارتباط با مردم در زمانی که دیده نمی شوند  اینستاگرام ساخته اند و نه برای اینکه زیر پست هایشان به جای نظر دادن در باره پست موضوع هایی نامربوط و عاری از هرگونه عفت کلام نوشته  شود .  رفقا کاری نکنیم که پست هایشان تنها راهی  برای رد کردن شایعاتشون باشد. در کشور های جهان اول فردی نوشته اش را در فضای مجازی آغشته به فوش و ناسزا نمی کند چراکه می دانند خانواده به درون آن راه یافته است ...

زندگی یعنی زبانی نرم ، با دلبستگی هایش ، گاه غم گاه شادی و در آخر با یادگاری هایش .

یادگاری های خوبی برای هم باشیم ...


مخلصیم یا علی .